Chat with us, powered by LiveChat

Nowa uchwała Sądu Najwyższego w sprawie ryczałtów.

W dniu 26 października 2017 r. Sąd Najwyższy podjął uchwałę (sygn. akt III PZP 2/17), zgodnie z którą przewoźnik może ustalić wysokość ryczałtu za nocleg poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167).

W rozpatrywanej sprawie pracownik był zatrudniony na stanowisku kierowcy samochodów ciężarowych w transporcie krajowym i międzynarodowym. Z tytułu podróży służbowych przysługiwały mu następujące należności:

– za każdą dobę zagranicznej podróży służbowej – dieta w wysokości 30,50 euro oraz

– ryczałt za nocleg w wysokości 13,50 euro.

Powstaje zatem pytanie, czy ryczałt może zostać ustalony na poziomie „zerowym”? Uzasadnienie do przedmiotowej uchwały nie zostało jeszcze sporządzone. Niemniej jednak wydaje się, że ryczałt za nocleg będzie musiał zostać wypłacany, aczkolwiek w wysokości mniejszej niż wspomniany 25% limit. Taką interpretację uzasadnia stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, który wskazał, że kierowcy zatrudnieni w transporcie międzynarodowym winni otrzymywać należności z tytułu podróży służbowych, ale zasady ich zwrotu powinny zostać określone w odrębnym akcie prawnym.

Przypomnijmy również, że po dacie wyroku Trybunału Konstytucyjnego, Sąd Najwyższy nie zajął jednolitego stanowiska w tej kwestii.

Tytułem przykładu, w wyroku z dnia 21 lutego 2017 r.,  sygn. akt I PK 300/15, SN dopuścił możliwość odmiennego uregulowania zwrotu należności z tytułu podróży służbowej, jednocześnie mocno zaakcentował konieczność uregulowania zwrotu kosztów noclegu, podkreślając, że zapewnienie miejsca do spania w kabinie pojazdu nie stanowi zapewnienia bezpłatnego noclegu.

Natomiast w wyroku z dnia 14 lutego 2017 r., sygn. akt I PK 77/16, Sąd Najwyższy dopuścił możliwość braku wypłaty należności tytułem zwrotu kosztów noclegu, w sytuacji gdy kabina pojazdu posiada odpowiednie miejsce do spania, a tym samym dopuścił możliwość ograniczenia wypłaty świadczeń z tytułu zagranicznej podróży służbowej do wysokiej i stałej diety, pokrywającej wszystkie niezbędne wydatki socjalne, także z tytułu noclegów (w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 15 września 2015 r., II PK 248/14, została zaaprobowana kwota przyjęta na ten cel przez pracodawcę, a wynosząca 42 euro).

Powstaje zatem pytanie, czy koniecznym będzie wskazywanie w wewnątrzzakładowych przepisach prawa pracy odrębnie należności z tytułu diety oraz ryczałtów za nocleg, czy jednak możliwym będzie wskazanie wysokiej i stałej diety, pokrywającej wszystkie niezbędne wydatki socjalne, także z tytułu noclegów?

Odpowiedź na to pytanie zapewne przyniesie uzasadnienie do przedmiotowej uchwały Sądu Najwyższego.

Treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 26 października 2017 r., sygn. akt III PZP 2/17:

„Ryczałt za nocleg w podróży służbowej kierowcy zatrudnionego w transporcie międzynarodowym może zostać określony w układzie zbiorowym pracy lub w regulaminie wynagradzania albo w umowie o pracę (art. 77[5] § 3 k.p.) poniżej 25% limitu, o którym mowa w § 9 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalania należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej poza granicami kraju (Dz. U. Nr 236, poz. 1991 ze zm.) oraz w § 16 ust. 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podróży służbowej (Dz. U. poz. 167)”.

 

Więcej informacji dot. uchwały dostępna jest na stronie Sądu Najwyższego.

radca prawny Marek Kliś

DZIAŁ PRAWNY KANCELARII TRANSPORTOWEJ KOBEN